Met grote dankbaarheid kijken wij terug op een intensieve en betekenisvolle reis naar Rome en het Vaticaan. Samen met een oecumenische delegatie uit Nederland mochten wij deelnemen aan een week van ontmoeting, verdieping en dialoog, georganiseerd door de Raad van Kerken in Nederland en de Katholieke Vereniging voor Oecumene.
Het programma was zorgvuldig opgebouwd en bood ruimte voor inhoudelijke uitwisseling, liturgie en persoonlijke ontmoeting. We bezochten de grote pauselijke basilieken en maakten kennis met het Vaticaan in al zijn facetten spiritueel, kerkelijk en bestuurlijk. De ontmoetingen met bisschoppen en kardinalen, de audiëntie met paus Leo XIV, de gesprekken met vertegenwoordigers van andere kerken en de ontmoeting met de Nederlandse ambassadeur bij de Heilige Stoel maakten diepe indruk. Het Vaticaan werd ervaren van de koepel van de Sint-Pieter tot de eeuwenoude straatstenen waarop generaties gelovigen hun weg zijn gegaan.
Wat deze reis voor mij bijzonder maakte, was de dynamiek binnen de groep. In korte tijd groeiden vertrouwen en verbondenheid. Verschillen in traditie en geloofsbeleving werden niet uit de weg gegaan, maar open en respectvol besproken. Juist daardoor bleken zij niet scheidend, maar verrijkend. De ontmoeting kreeg steeds opnieuw voorrang boven het debat.
Een hoogtepunt van de week was de eucharistieviering met de paus in de Basiliek van Sint- Paulus-buiten-de-Muren, bij het graf van de apostel Paulus. Deze viering werd ervaren als een moment van diepe symboliek: eenheid in verscheidenheid, rondom Christus.
De reis heeft mij, en velen met mij, verdieping van inzicht gebracht en een hernieuwde waardering voor de katholieke traditie. Vooroordelen maakten plaats voor begrip en nabijheid. Deze week liet zien dat oecumene niet alleen bestaat uit documenten en verklaringen, maar vooral gestalte krijgt in ontmoeting, gedeelde ervaring en gezamenlijk geloofsvertrouwen.